حضانت طفل از نهادهای اساسی فقه خانواده است که نقش مهمی در تأمین مصلحت کودک و تنظیم مسئولیت‌های والدین دارد و در فقه جعفری و قوانین افغانستان مورد توجه ویژه قرار گرفته است. پرسش اساسی این پژوهش آن است که حضانت و سرپرستی طفل در فقه جعفری چه جایگاهی دارد و قوانین افغانستان تا چه اندازه با این مبانی فقهی هماهنگ است، به‌ویژه در موارد مرتبط با ولایت، رضاع و افتراق والدین. روش تحقیق توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای و تحلیل تطبیقی متون فقهی امامیه و قوانین افغانستان است. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقه جعفری حضانت را نهادی مبتنی بر مصلحت طفل، دارای ماهیت حق و تکلیف، و متمایز از ولایت می‌داند؛ همچنین ضوابط حضانت در ارتباط با رضاع و اختلاف والدین مشخص و دقیق است. بررسی تطبیقی با قوانین افغانستان، به‌ویژه قانون احوال شخصیه اهل تشیع، حاکی از انطباق کلی با اصول فقهی است، هرچند در برخی موارد نیازمند تبیین و انسجام تقنینی بیشتر می‌باشد.
)