امینی، مجتبی. (۱۳۹۶). پیشگیری از جرم با تأکید بر رویکردهای اجتماعی و اقتصادی. تهران: انتشارات دانشگاه آزاد اسلامی.
درویشیان، مریم. (۱۳۹۰). نظریههای جرمشناسی: مفاهیم و رویکردها. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
رضایی، سعید. (۱۳۹۸). بازتعریف هویت اجتماعی در فرایند انحراف و جرم: مطالعهای بر اساس نظریههای اجتماعی. تهران: بینا.
ساعی، علی. (۱۳۹۲). توانمندسازی اجتماعی: مفاهیم و کاربردها. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
شجاعی، مهدی. (۱۳۹۲). توانمندسازی اقتصادی و اجتماعی در توسعه پایدار. تهران: انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی.
شیری، سجاد. (۱۳۹۰). بررسی کار عمومی بهعنوان جایگزین زندان. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
کمالی، نادر. (۱۳۹۵). جرمشناسی: تئوریها و روشها. تهران: انتشارات معارف.
کوهستانی، نوید. (۱۳۹۵). محرومیت اجتماعی و جرم: تحلیل و تفسیر بزهکاری در جوامع معاصر. تهران: انتشارات پارسه.
محمدی، سعید. (۱۳۹۶). نظریههای نوین جرمشناسی و جامعهشناسی جنایی. تهران: نشر نگاه دانش.
محسنی، مرتضی. (۱۳۹۴). بررسی برنامههای درمانی در پیشگیری از جرم و بازپروری مجرمان. تهران: انتشارات پژوهشگاه علوم اجتماعی.
نجفی ابرندآبادی، علیحسین. (۱۳۹۳). نظریههای اجتماعی و جرمشناسی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
Bazemore, G., & Umbreit, M. (1995). A Comparison of Four Restorative Conferencing Models. The Australian and New Zealand Journal of Criminology, 28(2), 113-132.
Becker, Howard S. (1963). Outsiders: Studies in the Sociology of Deviance. New York: Free Press.
Blumer, H. (1969). Symbolic interactionism: Perspective and method. Prentice-Hall.
Clarke, R. V., & Cornish, D. B. (1985). Modeling offenders’ decisions: A framework for research and policy. Crime and Justice, 6, 147-185.
Ferrell, J. (1999). Cultural criminology. Northeastern University Press.
Hirschi, T. (1969). Causes of delinquency. University of California Press.
Lemert, Edwin M. (1951). Social pathology. New York: McGraw-Hill.
Mead, G. H. (1934). Mind, self, and society. University of Chicago Press.
Merton, R. K. (1948). Social Theory and Social Structure. Free Press.
)